τα εΝ οΙΚΟ

Προτεραιότητα μας, η Αίγινα! Φυσικά και δεν είμαστε αδιάφοροι σ' αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, στη Χώρα μας, στον Κόσμο και μας επηρεάζουν.

Αντί μνημοσύνου

thira7

Κυριακή μεσημέρι 8-2-1981 και ο Πειραιάς ζει στον ρυθμό ενός ακόμα ντέρμπι. Πλήθος κόσμου από όλες τις γειτονιές του λιμανιού οδεύουν προς το στάδιο Καραΐσκάκη. Κάθε Κυριακή ήταν γιορτή εκείνη την εποχή. Στα παιχνίδια ποδοσφαίρου δεν υπήρχαν απαγορεύσεις μετακίνησης φιλάθλων, ούτε καν ξεχωριστές θύρες για τους οπαδούς.

Οι τσιμεντένιες εξέδρες κατάμεστες από χιλιάδες κόσμο. Ο ενθουσιασμός μεγάλος όπως και η νίκη του Ολυμπιακού επί της ΑΕΚ με 6-0. Ο κόσμος, λίγο πριν το σφύριγμα της λήξης, οδεύει προς την έξοδο για να πάει να αποθεώσει τα ινδάλματά του.

Σε μια από τις θύρες όμως, την ιστορική πλέον θύρα 7, το κακό παραμονεύει. Κάποιος παραπάτησε(;) οι πόρτες ήταν κλειστές(;) κανείς δεν θα μάθει ποτέ την αιτία του πιο τραγικού ατυχήματος στην ιστορία του Ελληνικού αθλητισμού.

35 χρόνια μετά, τα 21 μαύρα καθίσματα στο καινούριο πλέον γήπεδο Καραΐσκάκη, τα σιδερένια κάγκελα στο μνημείο έξω από την θύρα 7 και κάθε χρόνο τέτοιες μέρες το μνημόσυνο για τα 21 νεαρά άτομα που <<έφυγαν>> εκείνη την μέρα μας θυμίζουν πως το ποδόσφαιρο πρέπει να είναι γιορτή, καλαμπούρι και όχι πόλεμος.

Σε αυτά τα 35 χρόνια που πέρασαν έχουν συμβεί πολλά. Κι άλλοι άνθρωποι έχουν χάσει την ζωή τους άδικα και ίσως από τύχη έχουμε γλυτώσει παρόμοιες τραγωδίες. Στημένα παιχνίδια, διαιτητές, παράγοντες,<<επαγγελματισμός>>, χρήμα, οπαδικοί στρατοί, έχουν κάνει το ποδόσφαιρο επικίνδυνο και απεχθές.
Λόγια μπορούμε να πούμε και να γράψουμε πολλά. Αφιερώματα και στεφάνια προς τα θύματα άπειρα. Η ουσία όμως δεν είναι εκεί…

Η ουσία είναι στο πως θα ξαναγυρίσει ο κόσμος στα γήπεδα. Η οικογένεια, ο πατέρας με το παιδί,τα φιλαράκια. Πως θα γίνει πάλι η Κυριακή στο γήπεδο γιορτή, μια μικρή διασκέδαση στην πεζή και δύσκολη καθημερινότητα μας.

Δύσκολο πολύ θα μου πείτε, ειδικά σε ένα τόσο δύσκολα εχθρικό περιβάλλον. Γιατί στο κάτω-κάτω τι είναι το γήπεδο; Μια μικρογραφία της κοινωνίας είναι.

Κοινωνικό λοιπόν το πρόβλημα, οπότε και η λύση του βρίσκεται εκεί που θα αναζητήσουμε και τις άλλες λύσεις, στα άλλα προβλήματα.

Πάντως όχι από τον καναπέ μας απαθείς και ξερόλες προσπαθώντας να μαντέψουμε το <<στημένο>> για να <<πιάσουμε>> το στοίχημα. Γιατί τότε ένα είναι το σίγουρο.ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ <<ΤΑΜΕΙΟ>> ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ <<ΚΟΥΒΑ>>.

Παντελής Μεθενίτης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Καταχωρήστε την επόμενη Δράση σας!

«

September 2017

»
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Γράψτε το email σας για να λαμβάνετε νέα και αναρτήσεις.

Μαζί με 2.305 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: