τα εΝ οΙΚΟ

Προτεραιότητα μας, η Αίγινα! Φυσικά και δεν είμαστε αδιάφοροι σ' αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, στη Χώρα μας, στον Κόσμο και μας επηρεάζουν.

Να με περιμένετε… δεν θα αργήσω…

Ο μαστρο-Θανάσης στην Αίγινα. Είχε ημερομηνία πρόσληψης στον ανάδοχο την ημέρα που γεννήθηκα. Λιγομίλητος αλλά χαμογελαστός. Από μικρό παιδί με την παραμίνα και το κατσαβίδι στο χέρι.

Ο μαστρο-Μιχάλης από το Κόρθι της Άνδρου. Πιάναν τα χέρια του. Απ’ αυτόν άκουσα για πρώτη φορά τις λέξεις πικέτο και πόστα . Είχε δουλέψει με τους παλιούς εργολάβους της Πάουερ και τους εγγλέζους Μηχανικούς.

Ο μαστρο-Λούκας στη Σίφνο. Όσο μπόι του έλειπε, τόσο άστραφτε το μυαλό του. Στον καθαρό αέρα του Αρτεμόνα, δεν είχε βάλει στο στόμα του τσιγάρο. Τον χάσαμε από καρκίνο στα πνευμόνια και τα οστά. Πονέσαμε, αλλά αυτός περισσότερο.

Ο μαστρο-θωμάς στο Πυργί της Χίου. Αγαθός χιώτης με λίγα βολτ συνεχές στο χωριό. Μια καρέκλα για να φτάνει τα λατάκια και μια πένσα για να ματίζει τα σύρματα, του ήταν αρκετά.

Ο κυρ-Κώστας, ο κλητήρας στην Χαριλάου Τρικούπη. Παλιός αντάρτης, ματσακονιστής, αμμοκαθαριστής στα καρνάγια στο Πέραμα. Σχεδόν αγράμματος, κατάφερνε κάθε πρωί να μας απαγγέλλει και από ένα καινούργιο ποίημα. Από βιβλίο που βρήκε στο δρόμο.

Ο μαστρο-Μανώλης από τον Τριοβάσαλο της Μήλου. Γεννημένος για αρχηγός. Παλικάρι με τα μουστάκια του και την κορμοστασιά του. Μόλις και πρόλαβα το καράβι, δυο βήματα από το γραφείο στον Πειραιά, να πάω όπως ήμουν, με το πουκάμισο , στην κηδεία της γυναίκας του στο νησί. Εψαχνα για το παλικάρι και δεν το έβρισκα.

Ο μαστρο-Νίκος στη Χίο. Είχε δουλέψει πιτσιρικάς τη δεκαετία του ’20 σκάβοντας τα χαντάκια για τα υπόγεια καλώδια. Τα καλώδια που γέρασαν μαζί του και έσκαγαν. Ήξερε κάθε μούφα και κάθε ξεπυρωμένο μαχαίρι. Τον ξεβγάλαμε από το Φρούριο, λίγες μέρες μετά τη σύνταξή του, με το Λαντ Ρόβερ.

Ο μαστρο-Φιλιππής στα Θερμιά. Νοικοκύρης και έξω καρδιά με το ούτι του. Μου έστειλε τον γιό του, τον Γιώργο, να τον γράψω στη Σιβιτανίδειο. Βγήκε ηλεκτρολόγος. Και αυτός στη ΔΕΗ. Κάηκε στον υποσταθμό. Και κάθε ούτι στο νησί τραγούδησε πένθιμα για τον Γιώργο.

O μαστρο-Μπάμπης στο πλωτό συνεργείο. Όλη νύχτα να γυρίζει με το φεγγάρι ή το φακό, για να βρει πώς θα περάσει τις κολώνες μέσα από τα καλντερίμια των χωριών. Να μοιράζει τα μπουλόνια και τους μονωτήρες δίπλα στους λάκκους. Και στην ώρα που πρέπει, να φτιάχνει καφέ για τους ανθρώπους του. Μια στάμνα με νερό τους πήγα στο βουνό και είχε να το λέει. Έφυγε και αυτός μόλις πήρε τη σύνταξή του.

Ο μαστρο-Ηλίας στη Σέριφο. Ηλεκτρολόγος και Μηχανικός. Μόνος του, για όλα. Τους λογαριασμούς τους έδινε πακέτο στον μπακάλη που τους εξοφλούσε αμέσως και χρέωνε στα μπλοκάκια με τα βερεσέδια. Με το δίκαννο κρεμασμένο από τον αορτήρα στο φουρούσι της ημερήσιας δεξαμενής πετρελαίου. Και κάποτε, που η αυτόματη Μερσεντές δεν έπαιρνε μπρος για να σκαντζάρει το αδελφάκι της, της έριξε διπλή μπαταριά. Αν έχει πάει στον Παράδεισο, θα κυνηγάει με το δίκαννο, ότι πετάει. Ακόμα και τα αγγελάκια.

Ο μαστρο-Μανώλης, ο μηχανοστασιάρχης στα Ταμπάκικα της Χίου. Από μικρό παιδί μέσα στη μουτζούρα. Άδικα πλενότανε. Τα γράσα και τα μηχανόλαδα είχα χωθεί κάτω από το πετσί του. Ήταν για μένα ο πρώτος καιρός της δουλειάς εκεί. Κάθε πρωί με υποδεχόταν με ένα « Καλημέρα σας κύριε Διευθυντά» . Πέρασαν έξι μήνες όταν του έλυσα το πρόβλημα μιας σοβαρής ζημιάς στην VIVIAN 600HP (που την έλεγε «ΝΙΝΙΑΝ»). Το άλλο πρωί ο μαστρο-Μανώλης με υποδέχτηκε με ένα « Καλημέρα Μαστρο-Γιάννη». Ένοιωσα ότι κείνη την ημέρα πήρα στην πραγματικότητα το δίπλωμά μου.

Ο μαστρο-Κώστας στη Σίκινο. Μεγάλος στα χρόνια, άσχετος με τις αυτόματες ντήζελ. Ο ίσκιος του μόνο έφτανε. Σπούδαζε δυο κορίτσια. Έπαιρνα το μισθό του με εξουσιοδότηση και τους τον έστελνα μισό-μισό. Ο ίδιος μάζευε χόρτα και τα έβραζε στο κατσαρολάκι του σε καμινέτο οινοπνεύματος. Τώρα, δυο κορίτσια θα σχωρνάνε τον πατέρα τους που δεν ήταν κοντά τους σαν μεγάλωναν.

Τελευταίο, το αγγελούδι του μαστρο-Γιώργου και της Κατέ στην Καταβατή της Σίφνου. Παράπλευρη απώλεια του Τσέρνομπιλ. Δεν πρόλαβε να ζήσει στην ξελόντζα στη Xρυσοπηγή. Ούτε να πλατσουρίσει στον Πλατύ Γιαλό. Έφυγε, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών, εδώ και έξω. Θα έχει εκεί που πήγε πολλούς πατεράδες. Όλους τους συναδέλφους του πατέρα του. Ο Γιώργος και η Κατέ θα περιμένουν ακόμα πολύ για να το δούνε. Είναι μόνο ήσυχοι.

Μου ήρθαν στο μυαλό, χωρίς να τους καλέσω. Ίσως για να με βεβαιώσουν ότι, σαν έρθει η ώρα, θα έχω καλή παρέα. Ακόμα και ένα αγγελούδι για να του λέω παραμύθια.

Γιάννης Τζεβελέκος

δυση

*Ο Γιάννης Τζεβελέκος είναι Ηλεκτρολόγος – Μηχανολόγος, συνταξιούχος Δ.Ε.Η.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on 06/02/2016 by in Άρθρα and tagged , .

Πλοήγηση

Καταχωρήστε την επόμενη Δράση σας!

«

September 2017

»
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Γράψτε το email σας για να λαμβάνετε νέα και αναρτήσεις.

Μαζί με 2.305 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: