τα εΝ οΙΚΟ

Προτεραιότητα μας, η Αίγινα! Φυσικά και δεν είμαστε αδιάφοροι σ' αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, στη Χώρα μας, στον Κόσμο και μας επηρεάζουν.

ΑΙΓΑΙΟ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ και στο βάθος Νόμπελ

Πρόταση για το νόμπελ Ειρήνης στους νησιώτες. Τι διαδραματίζεται όμως καθημερινά?

Γεγονός είναι ότι καθημερινά, με ότι καιρικές συνθήκες και αν επικρατούν, η Λέσβος δέχεται μετανάστες ισα με ενα μικρό χωριό! Στο «χωριό» αυτό οι άνδρες είναι περίπου το  70%. Το άλλο 30% αποτελείται από γυναικόπαιδα-οικογένειες με μικρά παιδιά, ενώ έχουν βρεθεί και ασυνόδευτα παιδιά. Οι συνθήκες γνωστές. Επιβιβάζονται σε οποιοδήποτε μέσο μπορεί να διανύσει 3 μίλια. Φουσκωτή ή ξύλινη βάρκα. Πολλές φορές υπάρχει διακινητής που γυρίζει το σκάφος πίσω. Αυτούς τους σύγχρονους δουλεμπόρους κυνηγούν τα σκάφη του λιμενικού και δεν είναι λίγες οι επιτυχίες τους με συλλήψεις και κατασχέσει του σύγχρονου «δουλεμπορικού». Οι βάρκες και οι μηχανές τους όπως είπαμε είναι για μία χρήση. Πολλές φορές δεν ανταποκρίνονται ούτε σε αυτή, με αποτέλεσμα (ειδικά σε κακοκαιρία) να βουλιάζουν γεμίζοντας τη θάλασσα με πτώματα. Τα πρώτα θύματα φυσικά είναι οι ανήμποροι και τα παιδιά.  Απ’ τους επιβαίνοντες ελάχιστοι γνωρίζουν να κολυμπούν. Πολλοί δεν τα καταφέρνουν. Ο Δήμος έφτιαξε ένα χώρο όπου θάβονται όλοι αυτοί.

φωτό Στρατής Μουφλουζέλλης

φωτό Στρατής Μουφλουζέλλης

Στην εικόνα του «νεκροταφείου» το στομάχι σφίγγεται. Ειδικά στις μαρμάρινες επιγραφές των μικρών παιδιών. Τα σωσίβια τους είναι και αυτά πολλές  φορές για τον τύπο. Σαμπρέλες αυτοκινήτων και άλλα «σωσίβια» έχουν θεαθεί στις ακτές. Όλα αυτά τα σωσίβια φυσικά πετιούνται στην ακτή με την αποβίβαση, γεμίζοντάς την. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι ακτές αλλάζουν χρώμα. Γίνονται πορτοκαλί. Φυσικά τα χρώματα πληθαίνουν με ότι άχρηστο έχει βραχεί ή δεν χρειάζεται. Μπουκάλια με νερό, ρούχα, παπούτσια ακόμα και ηλεκτρικές συσκευές που βράχηκαν και αχρηστεύτηκαν. Παρατημένες επίσης βάρκες και βουλιαγμένες εξωλέμβιες  μηχανές. Στην αρχή όλο αυτό άγγιζε τα όρια του παραλόγου. Πλέον η κατάσταση έχει αρχίσει να ελέγχεται. Όχι παντού όμως. Δεν είναι τυχαία η έκφραση που γράφτηκε πάνω σε μια βάρκα από τις παρατημένες στις ακτές της Λέσβου ΑΙΓΑΙΟ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ.

φωτό Στρατής Μουφλουζέλης

φωτό Στρατής Μουφλουζέλλης

Όλοι αυτοί φεύγουν από έναν πόλεμο. Είτε είναι στρατιώτες που δεν θέλουν να πολεμήσουν, είτε είναι οικογενειάρχες που θέλουν να σώσουν τους αγαπημένους τους ανθρώπους, φεύγουν από έναν πόλεμο. Μιλάμε για πολύ κόσμο. Αν σταθεί κάποιος στο λιμάνι του Πειραιά όταν αποβιβάζει το πλοίο τους επιβάτες του, τότε θα καταλάβει το μέγεθος. Μιας μέρας αποβίβαση μπορεί να αντιστοιχεί σε 2000 άτομα. Άλλοτε λιγότερα άλλοτε περισσότερα. Καταλαβαίνει κανείς για τι μεγέθη μιλάμε? Μόνο από ένα νησί. Δεν βγαίνουν όμως μόνο στη Λέσβο. Δυστυχώς βγαίνουν …παντού. Απ τη πλευρά της Τουρκίας μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν σημάδια ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί. Ούτε κέντρα καταγραφής, ούτε κάποια μεθόδευση για λύση στο πρόβλημα. Και γιατί να ψάξουν για λύση αφού από κάθε άτομο κερδίζουν μερικές χιλιάδες ευρώ?

Ανάμεσα σε αυτούς που έρχονται δεν μπορεί να ελέγξει κανείς ποιοι και τι είναι. Επίσης δεν είναι μόνο από μια χώρα. Θα περίμενε κανείς ότι είναι από τις χώρες που πλήττονται από το πόλεμο. Υπάρχουν όμως και από άλλες χώρες. Πακιστάν, Αφγανιστάν ακόμα και Μαρόκο!  Και δημιουργούνται απορίες πώς ένας διασχίζει όλη την Αφρική, τη Συρία, τη Τουρκία για να μπει στην Ευρώπη από την Λέσβο. (!!!)  Οι κάτοικοι όμως των εμπόλεμων  περιοχών είναι στη κορυφή σε όσα αναφέραμε. Επίσης ξεχωρίζουν.   Όταν λιποτακτείς για να σώσεις τη ζωή σου ή όταν ξεπουλάς τα πάντα για να γλυτώσεις δεν είσαι ο τουρίστας με το διαβατήριο που πάει διακοπές. Είσαι κυνηγημένος με οδηγό το αίσθημα της επιβίωσης. Θα το ξαναπώ όμως. Μέσα  σ αυτούς  υπάρχουν και κακοποιά στοιχεία και – όπως φάνηκε απ τα γεγονότα  –  πράκτορες και ειδικού σκοπού πολεμιστές. Μέσα σε όλο αυτό ήρθε να προστεθεί και η δράση των Μη. Κυβερνητικών .Οργανώσεων. τις οποίες δεν ξέρουμε ούτε από προέρχονται ούτε ποιος είναι ο ρόλος των στελεχών τους. Γνωρίζουμε ότι υπάρχει χρηματοδότηση τους από την Ύπατη Αρμοστεία.  Όταν κρυφακούσαμε  συζήτηση  από  Ισπανούς  «εθελοντές»  (οι οποίοι φυσικά δεν ήξεραν ότι μπορούμε να καταλάβουμε την συζήτηση τους ) μάθαμε ότι  είναι έμμισθοι με 2500 χιλιάρικα μηνιαίως.

Εδώ πρέπει να σταθούμε στη δράση των δικών μας Μ.Κ.Ο. και ειδικά της ΑΓΚΑΛΙΑΣ του αείμνηστου Παπα Στρατή. Που παρά την αρρώστια του πολεμούσε στις πρώτες μέρες των αφίξεων με πενιχρά μέσα να περιθάλψει, να ξεκουράσει, να ποτίσει και να ταΐσει εκατοντάδες ανθρώπων σε ένα χώρο 150 τετραγωνικών αντικαθιστώντας ουσιαστικά τις (ανύπαρκτες) υποδομές του …κράτους . Όλοι οι κάτοικοι μάζευαν ρούχα και έστελναν κουβέρτες και παπλώματα στο παπα Στρατή. Γυναίκες βοηθούσαν στο καθαρισμό του χώρου, άλλες στο συσσίτιο (ένα τόστ ή στη καλύτερη σάντουιτς) , άλλοι στο συντονισμό για την μεταφορά τους με λεωφορεία. Στις πρώτες μέρες δεν υπήρχαν λεωφορεία για την μεταφορά τους. Αναγκάζονταν μετά από την περιπέτεια της θάλασσας να περπατήσουν 70 χιλιόμετρα για να φτάσουν στη Μυτιλήνη.  Η Καλλονή αποτελούσε σταθμό για ξεκούραση ή για διανυκτέρευση. Υπήρξαν πολλοί  νέοι άνθρωποι  που με αυταπάρνηση ήταν στην ΑΓΚΑΛΙΑ όλη τη μέρα έως αργά τη νύχτα βοηθώντας το έργο του παπά Στρατή.  Με το θάνατο του παπα Στρατή έπαψε και η δράση της ΑΓΚΑΛΙΑΣ.

Οσο είμαστε «περατζάδα» νομίζω ότι  δεν θα έχουμε πρόβλημα. Αρκεί να υπάρχει αυστηρός έλεγχος και άμεση συγκέντρωσή τους σε ειδικά σημεία όπου θα μπορούμε να ελέγχουμε , να φυλαγόμαστε και να τους μεταφέρουμε. Λειτουργούμε σαν διαχειριστές του προβλήματος και σε καμιά περίπτωση δεν υιοθετούμε πρακτικές δουλεμπορίας όπως οι “απέναντι”.  Αν όμως αποφασίσουν την αποπομπή μας και το κλείσιμο των συνόρων,  τότε θα έχουμε τεράστιο πρόβλημα. Υπάρχει φυσικά και  η λύση να  αρχίσουμε και τους βουλιάζουμε (όπως κάνουνε άλλοι …“Ευρωπαίοι”) για να σταματήσουμε την είσοδο τους . Το 2ο όμως δεν νομίζω να το «χουμε» ούτε σαν λαός, ούτε σαν πρακτική.

Τίποτα φυσικά από αυτά δεν θα διαδραματιζόταν αν δεν υπήρχε ο πόλεμος.

Οσο για το νόμπελ υπάρχει μια λέξη που μπροστά της το κάθε νόμπελ εξαφανίζεται. Είναι μοναδική στο λεξιλόγιο και  κάθε Έλληνας μπορεί να την καταλάβει.  Χάρη σε αυτήν δε χρειάζεται να τιμηθεί με τίτλους αφού η ίδια η ύπαρξη του τον έχει τιμήσει με τη γνώση της. Και αυτή η λέξη είναι φιλότιμο. Από τα  χείλη των νησιωτών (που κάποτε ήρθαν και αυτοί πρόσφυγες ξεριζωμένοι από πατρίδες) ακούγεται μόνο το «πράξαμε τα αυτονόητα». Αυτονόητα για μας, μάλλον δυσκολονόητα για τους υπόλοιπους.

Νίκος Βαρβερίδης

 

*Ο Νίκος Βαρβερίδης είναι ελαιοπαραγωγός και φοιτητής του Τμήματος Ελληνικού Πολιτισμού του Ε.Α.Π. Μένει στην Καλλονή Λέσβου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Καταχωρήστε την επόμενη Δράση σας!

«

July 2017

»
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Γράψτε το email σας για να λαμβάνετε νέα και αναρτήσεις.

Μαζί με 2.305 ακόμα followers

Twitter Updates

Αρέσει σε %d bloggers: