τα εΝ οΙΚΟ

Προτεραιότητα μας, η Αίγινα! Φυσικά και δεν είμαστε αδιάφοροι σ' αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, στη Χώρα μας, στον Κόσμο και μας επηρεάζουν.

Δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ…!!!

εθνικηομαδαποδοσφ

Με αφορμή την συμπλήρωση 10 χρόνων από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία και αιτία την πολύ καλή εμφάνιση στο Παγκόσμιο κύπελλο της Βραζιλίας από την Εθνική μας ομάδα, ας ξεκαθαρίσουμε λίγο τα συναισθήματα, τις προσδοκίες και τη σημασία όλων αυτών για εμάς.

Από εδώ και πέρα, λοιπόν, μόνο χαμόγελα για αυτήν την ομάδα. Μετά την απογοήτευση του αποκλεισμού από τους 8 του Παγκοσμίου κυπέλλου και, κυρίως, τον τρόπο με τον οποίο ήρθε, ας συνειδητοποιήσουμε τι έχει συμβεί.

Η Ελληνική ομάδα προκρίθηκε στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου και με λίγο τύχη θα ήταν και στις 8. Κι αν ακόμα δεν φαίνεται το μέγεθος του επιτεύγματος, να αναφέρουμε ότι η FIFA, η Διεθνής Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, έχει μέλη 209 εθνικές ομοσπονδίες και η Ελλάδα κατατάχθηκε στις 16 καλύτερες από αυτές. Άρα αντί να… γκρινιάζουμε, θα πρέπει να πανηγυρίζουμε ακόμα. Μετά το πέρας της πικρίας, ας μείνει μόνο υπερηφάνεια και ελπίδα για το μέλλον. Εξάλλου, με μικρά σκαμπανεβάσματα η πορεία της Ελληνικής ομάδας είναι ανοδική, ή έστω σταθερή, χαρίζοντάς μας συγκινήσεις, αναδεικνύοντας νέα ταλέντα και προσθέτοντας πολύτιμη εμπειρία στους παλαιότερους.

Πόσοι το φαντάζονταν το 1994, όταν μετά από απανωτές τεσσάρες το μόνο που μας έμεινε ήταν η αλεπού η Πηνελόπη …; Ακόμα και μετά της κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 2004, πόσοι το περίμεναν αυτό τώρα…;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μπορούμε να κρατήσουμε τον Καραγκούνη –και τον κάθε Καραγκούνη- να αγωνίζεται για πάντα, όσο κι αν λατρεύουμε το ηγετικό πνεύμα και την αγωνιστική τρέλα του. Οι γενιές αλλάζουν. Όλο και περισσότεροι ποδοσφαιριστές μας πλέον αγωνίζονται στο εξωτερικό, σε «ανεπτυγμένα» πρωταθλήματα, αποκτούν εμπειρίες και εξελίσσονται. Συνδυάζουν όλα αυτά με την ελληνική κουλτούρα -βλέπε πείσμα και πάθος- ειδικά όταν όλα έχουν καταρρεύσει, και πηγαίνουν σταθερά ένα βήμα παρακάτω. Υποστήριξη χρειάζονται, ηθική και υλική –αναφερόμαστε σε υποδομές που και οι ίδιοι ζήτησαν ξανά, σε απάντηση των συγχαρητήριων τηλεγραφημάτων από την πολιτεία- γιατί αντιμετωπίζουν την Εθνική ομάδα με περισσότερη σοβαρότητα απ’ ότι στο παρελθόν. Πλέον, το πιστεύουν ότι μπορούν να καταφέρουν κάτι καλύτερο και υψηλότερο. Κάνουν όνειρα και μας ζητούν να ονειρευτούμε μαζί τους για να τα κάνουν πραγματικότητα. Ο ελληνικός αθλητισμός δεν πεθαίνει ποτέ. Μπορεί τα προβλήματα αυτής της χώρας να τον υποβαθμίζουν πολλές φορές, αλλά οι άνθρωποι που τον απαρτίζουν –και αναφερόμαστε βασικά στους αθλητές- δεν θα πάψουν ποτέ να παλεύουν για να αναδείξουν την γαλανόλευκη.

Ας μην ψάχνουμε, λοιπόν, το αρνητικό εκεί που δεν υφίσταται.

Πόσα και πόσα δεν ειπώθηκαν και γράφτηκαν και πάλι για την Εθνική ομάδα… πόσα και πόσα μεγάλα, διθυραμβικά, μετά από άλλα επικριτικά και υποτιμητικά, τσακωμούς, δηλώσεις και τόσα άλλα που μας… αρέσει να αναπαράγουμε.

Η κριτική δεν είναι κακή όταν γίνεται αντικειμενικά και αμερόληπτα. Δεν μπορείς δηλαδή να πεις ότι μία ομάδα έπαιξε καλά, ενώ συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Δεν είναι κακό να πεις ότι η απόδοση ενός ή περισσότερων παικτών δεν ήταν η επιθυμητή. Κακό, ή τέλος πάντων ανούσιο, είναι να πεις ότι αυτός ή αυτοί οι παίκτες είναι άσχετοι, άχρηστοι και τους λοιπούς χαρακτηρισμούς, και μετά από δύο μέρες να πρέπει να τα γυρίσεις κιόλας γιατί ο «άχρηστος» σου χάρισε μια πρόκριση.

Το μέτρο χάνεται, όπως είναι αναμενόμενο. Ως Έλληνες, δεν είμαστε μόνο ενθουσιώδεις παθιασμένοι και δυναμικοί, είμαστε και πληθωρικοί , φασαριόζοι και, φυσικά εν δυνάμει προπονητές και πρόεδροι παντός είδους και κατηγορίας. Αλλά, έτσι είμαστε. Δεν θα χαθεί ποτέ αυτό, αντίθετα εξελίσσεται. Τώρα υπάρχουν και οι επικριτές αυτών, οι οποίοι, βεβαίως, δεν παίρνουν θέση για τίποτα και μετά ειρωνεύονται αυτούς που πήραν. Και η περεταίρω εξέλιξη αυτών, οι «εγώ δεν ασχολούμαι με αυτά», είτε γιατί «δεν μου αρέσουν τα αθλητικά», είτε γιατί «έχουμε τόσο σοβαρά προβλήματα ως χώρα και ως έθνος, που μια νίκη στο ποδόσφαιρο είναι αστείο να μας κάνει να πανηγυρίζουμε». Κάποιοι στην πορεία λοξοδρομούν, μόνιμα ή παροδικά, όπως στο Euro του 2004 που μετά τον προημιτελικό έριχναν κρυφές ματιές στην τηλεόραση! Όλα δεκτά! Ο καθένας εκφράζεται όπως νομίζει, αρκεί να μην κατακρίνει τους γύρω του που δεν ακολουθούν την δική του τακτική, κάτι που συμβαίνει.

Κι επειδή για να γράφουμε ή να διαβάζουμε το παρόν ανήκουμε πιθανά σε μία από τις πρώτες κατηγορίες, των… παθιασμένων, θα πούμε μόνο τούτο –για να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας να φωνάζουμε τα μεσάνυχτα στο δοκάρι του Γκέκα και όχι για να επικρίνουμε εκείνους που ξυπνήσαμε-: το να παρακολουθείς ένα άθλημα είναι μία μορφή διασκέδασης, όπως το θέατρο ή ο κινηματογράφος. Δεδομένου ότι κάποιοι αγωνίζονται, είναι λογικό να θέλεις κάποιος να κερδίσει και κάποιος να χάσει. Σύμφωνα δε με την ιδιοσυγκρασία που έχεις ως άνθρωπος, ως παρέα ή ως λαός αντιδράς και με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Τώρα, το εύρος αυτής της αντίδρασης μπορεί να είναι από φυσιολογικό, έως και υπερβολικό, αλλά δεν θα αναλύσουμε και την ψυχοσύνθεση του καθενός.

Από την στιγμή που εκείνοι που αγωνίζονται αντιπροσωπεύουν κάτι για σένα, γίνεσαι νοητά ή και πρακτικά μέρος μιας ομάδας. Αν αυτή η ομάδα αντιπροσωπεύει ένα έθνος, τότε περνάμε σε ένα άλλο επίπεδο. Δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ ή ο στίβος, είναι και η σημαία της χώρας σου, ο εθνικός ύμνος και τα χρώματα στην φανέλα. Και στην χώρα που ο αθλητισμός μεγαλούργησε, από την γέννησή της, οφείλουμε να τον τιμούμε, ή τουλάχιστον το δικαιούμαστε. Τα προβλήματά μας, τα εθνικά και τα προσωπικά, θα υπάρχουν και αύριο. Δεν θα λυθούν επειδή ο Σωκράτης έβαλε ένα γκολ, αλλά δεν θα γίνουν και χειρότερα. Δεν είναι κακό να χαμογελάσουμε λίγο, να φωνάξουμε, να κορνάρουμε ή να τραγουδήσουμε. Σαφώς προτιμότερο από το να αφήσουμε ένα σημείωμα και να γίνουμε άλλο ένα θύμα στην λίστα των αυτοκτονιών.

Ως Έλληνες έχουμε δώσει μάχες για αυτήν την πατρίδα και θα το κάναμε ξανά. Σε αυτό συμφωνούμε και επαυξάνουμε όλοι. Αλλά δεν είναι και κακό να υποστηρίζουμε Έλληνες που φορούν τα χρώματά της και αγωνίζονται σκληρά για να την τιμήσουν και να μας κάνουν υπερήφανους μέσα από τον αθλητισμό. Εξάλλου, μπορεί να είμαστε μια χώρα που χρειάστηκε να πολεμήσει πολλάκις για να υπερασπιστεί τα κεκτημένα της, είμαστε, όμως και η χώρα των Ολυμπιακών Αγώνων, της απόλυτης ένωσης του αθλητισμού με την ειρήνη. Αυτό θέλουμε εμείς, αυτούς θα υποστηρίζουμε. Θα απογοητευόμαστε μαζί τους, θα δακρύζουμε, θα φωνάζουμε, θα πανηγυρίζουμε. Μόνο που είναι υπαίτιοι να ακούσουμε άλλη μια φορά το «Σε γνωρίζω από την κόψη…», αρκεί…!

Και έπεται και Μουντομπάσκετ..!

 

Χαρά Κουκούλη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on 06/07/2014 by in Αθλητισμός and tagged , .

Πλοήγηση

Καταχωρήστε την επόμενη Δράση σας!

«

October 2017

»
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

Γράψτε το email σας για να λαμβάνετε νέα και αναρτήσεις.

Μαζί με 2.305 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: